Już od kilku lat możemy łączyć karty po to by osiągnąć jeszcze lepszą wydajność, ale czy to naprawdę się nam opłaca? Zarówno Nvidia jak i ATI produkują karty które mają możliwość takiej pracy, wybór modeli jest dosyć spory, jeśli chodzi o GF to bodajże od modelu 9600GT mamy taką opcje. Aby tego dokonać musimy zainstalować dwie takie same karty które będą miały takie same lub zbliżone parametry. Dzięki temu będziemy mieli dwa procesory GPU. Na samym początku były jednak problemy, ale z upływem wody w wiśle technologie te zostały dopracowane i tera nie  powinniśmy mieć problemów z poprawnych ich działaniem. Tryby te firmie ATI nazywane są CrossFire a w Nvidia SLI. Najważniejszym pytaniem jest to czy nam się bardziej opłaca kupić dwie karty czy też jeden wydajny układ. Aby się o tym przekonać trzeba porównać wydajne układy (najnowsze) i zestawami wyposażonymi w dwie karty graficzne ale słabsze. Teoretycznie technologia renderowania obrazu przez dwie karty jest dość prosta. Wtedy ramki SA generowane przez dwa procesory, a sposobów na to jest kilka. Najprostszym rozwiązaniem jest takie by jedna karta generowała klatki parzyste a druga nieparzyste, lub by jedna połowa ekranu była obsługiwana przez jeden procesor graficzny a druga przez drugi. Jeśli chodzi o różnicę w technologiach między ATI a Nvidia to polega ona na różnicy w komunikacji obu kart. Analizując dane techniczne trudno wskazać co będzie lepsze – jedna czy dwie karty. Patrząc na pamięć i jednostki zunifikowane rz jest lepsze jedno raz drugie rozwiązanie. Aby wiedzieć coś więcej należy uruchomić programy do testowania grafiki takie jak 3DMark. Ale niekoniecznie dzięki temu zyskamy jednoznaczną odpowiedz. Może się zdarzyć że raz będą lepsze dwie karty raz jedna. Najlepszym rozwiązaniem wydaje się być zakup jednej wydajnej karty. Dzięki temu będziemy mieli możliwość rozbudowania zestawu o druga taką samą kartę za jakiś czas, gdy ta już będzie za mało wydajna. Rozwiązanie z zakupem dwóch kart można polecić osobom które mają kartę graficzną i wtedy mogą dokupić identyczną i otrzymać lepszą wydajność. Innym rozwiązaniem może być zakup dwóch bardzo wydajnych kart graficznych, ale to rozwiązanie jest bardzo kosztowne i będzie na niego stać niewiele osób. Istnieje jeszcze coś takiego jak Nvidia Quad SLI czyli połączenie czterech procesorów graficznych na jednej płycie głównej która ma dwa gniazda PCI Express x16.

W naszych domach dominuje telewizja słabej jakości, fakt ten wynika z tego że sygnał TV nadawany jest w większej części przez system który już ma kilkadziesiąt lat – PAL. Odbierając obraz w tym właśnie formacie będziemy oglądać film w maksymalnej rozdzielczości 720×576. A przecież nowe telewizory mają możliwość wyświetlenia obrazu kilkukrotnie wyższej rozdzielczości. Już od wielu lat słuchać że telewizja będzie nadawana w nowszej technologii ale postępu prawie nie widać, a przecież wielu z nas by chciało oglądać film na większym ekranie o lepszej jakości. Nie mamy problemu jeśli korzystamy z płatnej platformy satelitarnej, bowiem kanały są tam nadawane w nowszej technologii. Ale w wielu państwach jest zupełnie inaczej, bowiem tam wiele kanałów jest nadawanych cyfrowo w lepszej jakości. Niektórzy już mogą się chwalić formatem HDTV jednak zawiera on tyle określeń że możemy wcale nie mieć obrazu lepszej jakości mimo opatrzenia kanału tym symbolem. Od razu trzeba zaznaczyć że są używane różne metody transmisji sygnału, najpowszechniejszy sposób to DVB-S2 czyli odbiór z satelity. Kolejny to DVB-C czyli sieć kablowa i anteny naziemne czyli DVB-T. Ostatnio do naszych domów zapukała telewizja która jest odbierana za pomocą protokołu internetowego. Do tego nadawanie może odbywać się w różnym formacie co zmusi nas do zakupu odpowiedniego urządzenia dekodującego. Aby jeszcze nie było za łato to obraz ten może być nadawany w różnych formatach HD (720, 1080i). Na dzień dzisiejszy najlepszy format to 1080p czyli 1080 linni bez przeplotu, taki system jest używany w filmach odczytywanych z płyt Blu-ray. Jednak taki format ze względu na duże koszt wprowadzenia nie jest planowany w żadnej ze stacji TV. Dlatego najłatwiejsze zadanie mają osoby które korzystają z płatnej platformy satelitarnej. Każda z trzech platform dostępnych w naszym kraju ma w swojej ofercie kanały HD. Niestety w większości przypadków jest to oferta płatna dodatkowo za wyjątkiem krótkoterminowych promocji. Ale nie wystarczy zapłacić byśmy mieli obraz HD, ponieważ musimy mieć odpowiedni odbiornik satelitarny. Najważniejsze jest byśmy mieli też telewizor który potrafi obsłużyć format HD. Największa oferta kanałów w wysokiej jakości jest obecna w telewizji kablowej. Można tam znaleźć prawie 20 kanałów w formacie HD. Minusem jest to że żadna z sieci nie zapewnia dostępu do wszystkich tych kanałów. Inną możliwością jest odbiór za pomocą IPTV czyli przez Internet, jest to popularny sposób w wielu krajach ale jeszcze nie w naszym.

Telewizory są coraz tańsze podobnie jak projektory. Jeśli raz obejrzysz film czy zagrasz w grę na wyświetlaczu, nigdy więcej nie będzie chciał usiąść przed TV. Zresztą jaki telewizor ma wielkość kilku metrów, natomiast dla dobrego projektora obraz takiej wielkości w doskonałej jakości jest możliwy do uzyskania. Urządzenia te ze średniej pułki potrafią wyświetlać obraz w jakości HD czyli 720p przy zachowaniu przekątnej 300 cali! Jest jeden problem, musimy mieć odpowiednio dużą ścianę. Dla porównania szerokość 2 metrów to około 80 cali. Czy możesz sobie wyobrazić granie na takim ekranie? Inną zaleta projektorów jest to że są one małe i poręczne. Efekt jest bez porównania nawet w starciu z telewizorem o przekątnej 40 cali. Jeśli do tego dodamy zestaw audio to będziemy mieli kino domowe z prawdziwego zdarzenia. Jeśli chodzi o projektory to maja one dwie najważniejsze wady a mianowicie mogą być problemy wyświetlaniem obrazu w jasnych pomieszczeniach oraz niektóre modele generują bardzo duży hałas. Wybór odpowiedniego sprzętu, dla przeciętnego zjadacza chleba nie będzie łatwy ponieważ producenci często naginają parametry tak by ich sprzęt był naj… Najważniejsze by projektor stojący na sklepowej półce był opatrzony symbolem D ready co oznacza że będzie on w stanie wyświetlić obraz o rozdzielczości 1280×720 a czasem 1280×800. Najlepszym wyborem byłby projektor pracujący z rozdzielczością 1920×1080 czyli Full HD. Warto w tym miejscu wspomnieć że obraz w tym urządzeniu może powstawać na trzy sposoby. Pierwszy to użycie LCD – obraz jest dobrej jakości ale kontrast może się wydawać niewystarczający. Przy próbie osiągnięcia większego kontrastu możliwe jest wystąpienie efektu tęczy czyli różnokolorowych plam na obrazie – dotyczy to technologii DLP. Jak dla mnie nie ma większych różnic, dlatego warto obejrzeć obraz generowany przez jedno jak i drugie urządzenie. Przy zakupie zwróćmy tez uwagę na jasność by obraz można było oglądać nawet w jasnych pomieszczeniach. Kolejną sprawą jest gwarancja, jest podawana w godzinach (najczęściej), wartości osiągają 4000 – 6000 godzin. Wszystko jeszcze zależy od tego czy używamy projektora ekonomicznie czy normalnie. Ale możemy też się spotkać z gwarancją udzielana na trzy lub cztery lata. Wszystko zależy od producenta sprzętu. Projektory pracujące w trybie Full HD są nieco większe i cięższe od tych pracujących w standardzie HD ready. Jeśli chodzi o hałas to możemy trafić zarówno na ciche urządzenia jak i na takie którego prawie nie będzie słychać.

Osoby niezbyt obeznane w temacie nie wiedzą ze do VoIP nie jest konieczny komputer. Wraz z ekspansja Internetu w naszym kraju coraz szybciej rozwija się telefonia VoIP. Pierwsze kroki tej technologii nie były zbyt proste, dzwoniąc musielibyśmy mieć włączony komputer który byłby podłączony kablem do Internetu, do tego czasem mało wygodne słuchawki oraz niezbędne oprogramowanie. Jeśli mieliśmy ochotę porozmawiać to najpierw musimy włączyć komputer, następnie poczekać na załadowanie systemu oraz na uruchomienie odpowiedniej aplikacji. Jednak dla fanów tego sposobu porozumiewania się jest inne rozwiązanie dostępne juz od kilku lat. Na rynku jest sporo aparatów bezprzewodowych które mają wbudowaną aplikację do prowadzenia rozmów tego typu. Jeśli takie rządzenie wepniemy do sieci to możemy z niego korzystać tak jak byśmy to robili ze zwykłego telefonu. Więc mając odpowiedni aparat możemy korzystać ze wszystkich funkcji jakie jeszcze kilka lat temu były zarezerwowane wyłącznie dla komputerów. Połączenia takie SA bardzo oszczędne ponieważ koszty SA niskie lub praktycznie wcale ich nie ma. Dlatego możliwość wykonywania połączeń za pomocą sieci Internet stała się bardzo popularna. W momencie rezygnacji z komputera mamy spora wygodę, a najlepiej jak z takiego aparatu moglibyśmy korzystać w całym domu. Dlatego będziemy potrzebowali słuchawkę z możliwością bezprzewodowej rozmowy. Takie rozwiązanie maja aparaty które mają wbudowanego Skype oraz karte Wi-Fi. Dzięki temu możemy się połączyć z Internetem za pomocą jakiejkolwiek sieci bezprzewodowej. Jednak jest i pewien minus, mianowicie fakt że możemy biegać ze słuchawką po domu zaowocował stosunkowo krótkim czasem pracy na baterii. Inną możliwością jaką mamy w przypadku korzystania z telefonii VoIP jest możliwość podłączenia takiego aparatu do zwykłej linni telefonicznej. Dzięki temu nie musimy trzymać w domu dwóch aparatów, jednego do telefonii stacjonarnej, innego do VoIP. Możemy zdecydować o rodzaju połączenia, czy to będzie stacjonarna sieć czy Skype nie ruszając się z miejsca. Jednak taka możliwość znajdziemy nie we wszystkich oferowanych aparatach z wbudowanym Skype. Aby użytkownik mógł sprawnie korzystać z takiego sprzętu to telefon taki musi mieć wyświetlacz aby można było wyświetlić aplikację do nawiązania połączenia. Wyświetlacz w sporym stopniu wpływa na jakość oraz wygodę1) obsługi dlatego musimy a to zwrócić uwagę przy wyborze aparatu dla siebie.

Jak wiadomo przemysł IT lubi nas zasypywać nowymi standardami i nowymi porami, oto kolejny z nich. Wiele nowych rozwiązań nie przypadło do gustu zarówno producentom sprzętu jak i użytkownikom, dlatego lwia ich większość nigdy nie ujrzała światła dziennego, lub była na rynku bardzo krótko. Podobna sprawa ma się z portami odpowiedzialnymi za przekazywanie obrazy, czyli portami video. Jeszcze co niedawno królował VGA który został zastąpiony przez DVI. Też rynek opanowuje HDMI czyli złącze cyfrowe o wysokiej jakości obrazu np. do przekazywania danych w technologii blu-ray. Pierwsze urządzenia z nowym portem dostępne są już na rynku, port ten oznaczany jest symbolem DP. Port ma sporą popularność przynajmniej tak twierdzi konsorcjum zajmujące się standaryzacją grafiki komputerowej. Nowy port ma wyprzeć z rynku przestarzałe złącza VGA i DVI. W ciągu najbliższego czasu nowy port ma się stać tak samo ważny jak HDMI. Aby korzystać z HDMI musimy posiadać licencję, natomiast w przypadku DP nie będzie to wymagane. Dlatego nowy standard powinien pozytywnie wpłynąć na cenę urządzeń dla końcowego użytkownika. Port ten ma też sporo innych usprawnień które zostały oznaczone jako standard 1.1a. Złącze to jest sporo mniejsze od poprzednika czyli DVI, dzięki temu możliwe jest zainstalowanie nawet kilku takich portów na jednej karcie graficznej. Kolejną zaleta jest to ze wtyczka portu DP posiada tak jak kabel sieciowy zatrzaski. Dzięki temu mamy stabilne połączenie. HDMI nie ma takiej możliwości i zdarza się że wtyczka się wysuwa. Proces przekazywania danych przez ten port bazuje na mikropakietach. W ten sposób osiągnięto większą odporność na różne zewnętrzne zakłócenia. Jeśli wymaga tego rozdzielczość to taki sygnał może być przekazywany poprzez cztery kanały. Prędkość przesyłu przy krótkich kablach może sięgać 2,7GB/s na kanał. Ale jeśli interfejs wykryje że połączenie nie jest optymalne to przełącza się w tryb 1,62 GB/s. Podobnie nowy przewód do gniazda DP może mieć nawet długość 15m, a jeśli chodzi  HDMI to według standardu nie powinny być dłuższe jak 5m. Port ten daje nam też możliwość przesyłu danych dodatkowym kanałem pomocniczym. Ma on transfer 1GB/s co daje możliwość przesyłania za jego pośrednictwem dźwięku i ustanowienia komunikacji z monitorem.  Kanał ten ma być w najbliższym czasie tak rozbudowany by swą prędkościom dorównywał portowi w USB 2.0. W nowym Procie znalazło się też zabezpieczenie przed kopiowaniem. Karty wyposażone w DP mają mieć możliwość odtwarzania filmów HD które posiadają zabezpieczenie treści.

Dla płyt HD standardem staje się powoli Bu-ray który bardzo prężnie wypiera DVD. Dla tej technologii przewidziane są trzy kodeki w tym najbardziej obiecujący wspomniany w temacie. Nawet bardzo popularny format DivX 7 przesiada się na ten format. H.264 to nie nowe kodowanie, działa on na tej samej zasadzie co MPEG-2. Bo przecież film to nic innego jak obrazy odtwarzane w odpowiednim tempie, zależnie od standardu może to być 24 lub 30 klatek na sekundę. Kodem MPEG-2 grupuje ten strumień najczęściej 12 klatek na sekundę. Taki strumień nazywany jest GOP-em, a jego pierwszy obraz jest kodowany i zapisywany jako JPEG. Aby tak się działo ramka jest dzielona na makrobloki które mają wymiar 16×16. Następnie jest przeprowadzana konwersja do przestrzeni kolorów YCrCb. Oko ludzkie ma tą właściwość że lepiej dostrzega drobne zmiany jasności niż kolorów. Kolejne ramki w strumieniu to tzw. Inter-Frame, kodek tworzy je za pomocą wektorów ruchu. H.264 stosuje transformację całkowitą na blokach 4×4. Ta zmiana jest dobrze widoczna przy wyświetlaniu obrazu. Jeśli chodzi o redukcję ilości danych to odbywa się ona dopiero w następnym kroku czyli podczas kwantyzacji. Częstotliwość wyświetlania jest dopasowywana do wymagań oka ludzkiego. Aby tak było to każdy blok nakłada macierz kwantyzacji. Podczas kodowania Inter-Framów chodzi o to by jak najwięcej makrobloków każdej ramki opisać za pomocą wektorów ruchu. W tej płaszczyźnie zarówno MPEG-2 jak i H.264 pracują podobnie. Z tym że ten drugi podczas pracy stosuje różne wielkości makrobloków które zawierają się od 4×4 do 16×16. Ale mogą być tez takie niestandardowe jak 16×8. W tym wszystkim chodzi o to że wektory ruchu zapewniają dokładność która sięga jednej czwartej piksela. Natomiast w formacie MPEG-2 dokładność ta sięga tylko ½ piksela. Wektor ruchu wbrew swej nazwie Ne dotyczy wcale ruchu, a wskazuje on na blok w innej ramce. Wektor taki składa się z trzech wartości, dwie z nich to współrzędne przestrzenne, a trzeci to lista numerów odniesienia ramek. Jeśli mamy do czynienia z niskimi wartościami przepływu to kodek musi sięgać do wysokich parametrów kwantyzacji. Wtedy wiele liczb zostaje wyzerowanych i wtedy zostaje po jednej na każdy kanał koloru oraz jasność. Omawiany kodek podczas swej pracy podejmuje decyzje które mają wpływ na skompresowany film. Już od samego początku wybiera wielkość bloków oraz wiele kombinacji dla konkretnych makrobloków.