Dla wielu zwykłych użytkowników serwer kojarzy się z czymś niezwykłym. Jednak jest on bez problemu dostępny dla każdego z nas, jego obsługa nie jest rudna, a porządne skonfigurowanie zaowocuje tym że nie będziemy musieli dotykać się do niego w późniejszym czasie. Można kupić serwer jako niewiele pudełko które podłączymy Dos naszej domowej sieci. Postać taką ma Network Attateched Storage czyli dysk NAS. Jednak nazwa tego urządzenia nie do końca oddaje jego charakter. Bowiem to nie dysk a mały komputer. Ma on swój system operacyjny który znajduje się w pamięci typu ROM. Komputer ten posiada jeden lub więcej dysków twardych do których mamy dostęp z sieci. Z czasem dysk taki może stać się sercem naszej sieci lokalnej. Posiada on specjalne mechanizmy dzięki którym możemy przypisać prawa do danych dla konkretnych użytkowników. Dysk taki doskonale sprawdza się jako miejsce przechowywania kopii zapasowych, może też stanowić bramę do Internetu czy też stanowić połączenie z drukarką. Dzięki tej pierwszej funkcji możemy na nim uruchomić serwer WWW lub np. pocztowy. Jednak podstawową funkcją jaką powinny pełnić dyski ans i ją pełnią, jest magazynowanie danych oraz udostępnianie ich w sieci. Urządzenie to daje możliwość połączenia się z dowolnego komputera w sieci i pobranie danych lub nagranie. Ale jest też możliwość konfiguracji która pozwoli nam dokonywać operacje na danych poprzez sieć Internet. Wiele dyskó1) jak nie wszystkie, w tym celu oferują serwer FTP który jest bezpiecznym sposobem na odczyt, modyfikację i nagranie danych na dysku. Podobnie jednak w mniejszej ilości modeli, oferowany jest dysk wraz z serwerem WWW. Jest też coś dla miłośników sieci BitTorrent. Wielu producentów na dysku umieściło oprogramowanie które umożliwia automatyczne pobieranie plików.  Kolejną funkcja jest możliwość podłączenia do dysku NAS drukarki która będzie udostępniona dla wybranych komputerów w sieci. W większości oferowanych dysków NAS nie ma tak naprawdę dysków, SA to tylko obudowy a dysk możemy zainstalować sobie sami. Obudowa taka posiada zazwyczaj kilka miejsc na te urządzenia. Większość dysków obsługuje także matryce RAID 0 oraz 1. Powoduje to że musimy zdecydować czy bezpieczeństwo danych czy też szybkość odczytu i zapisu. Ciekawym rozwiązaniem jest wersja RAID 5 która wymaga minimum trzech dysków twardych, dzięki temu mamy nie tylko bezpieczeństwo ale i zwiększoną prędkość odczytu.

Dla panoramicznych monitorów LCD rozdzielczość HD czyli 1920×1200 staje się powoli normą, ale dla wielkości 24 cali. Ale tekst i drobne elementy wyświetlane na takim monitorze nie dla każdego są czytelne. Dlatego na rynku zaczyna pojawiać się coraz więcej monitorów o przekątnych 27 cali. Posiadają one nie za wielką cenę a z czasem na pewno i ona się jeszcze bardziej zmniejszy. Opisywany monitor można zaliczyć do klasy dużych wydajnych monitorów. Zbudowany on jest na bazie znanej matrycy o symbolu PVA. Dzięki monitorowi większemu o trzy cale, zachowując rozdzielczość HD, możemy odczytać bez problemów napisy, nawet ze znacznej odległości. Monitor ten posiada kąty widzenia równe 178 stopni dzięki czemu nadje się on do różnych prezentacji, wyświetlany obraz będzie dobrze widoczny dla większej liczby oglądających. Czas reakcji matrycy wynosi 6ms, dzięki temu nie dostrzeżemy na niej smużenia, czy to podczas szybkich scen w filmach czy też w grach. Jeśli chodzi o filmy to możemy oglądać film z kanapy która może znajdować się w sporej odległości od monitora. Firma Acer gwarantuje także duży współczynnik – 3000:1 kontrastu, co powinno także zadowolić nawet najbardziej wymagających graczy. Jednak pamiętajmy że osiągnięcie takiej wielkości będzie bardzo trudne, ale uzyskanie wielkości nawet o połowę mniejszej będzie bardzo dobrym rezultatem. Podobnie o wiele mniejszy jest tak zwany efekt świecącej czerni, jest on dobrze widoczny na pasach które znajdują się poniżej wyświetlanego filmu. W tym monitorze zniwelowano to zjawisko i to w sporym stopniu. Efekt ten osiągnięto poprzez stosunkowo niska luminancję koloru czarnego. W monitorze znajduje się wejście HDMI które obsługuje standard HDCP. Ale mamy tez możliwość podłączania innych urządzeń poprzez D-Sub i DVI. Jak już kupimy ten monitor to otrzymamy także oprogramowanie o nazwie Acer GridVista. Dzięki niemu możemy podzielić ekran na góra cztery elementy, a każdy z tych elementów może mieć osobne okno aplikacji. Dzięki tej aplikacji możemy dużo sprawniej zorganizować sobie pracę na monitorze. Matryca omawiana w artykule jest dobrej jakości do tego w przystępnej cenie. Jeśli nie jesteś zadowolony z monitora który ma mniejszą przekątna to ten model wydaje się być dobrym rozwiązaniem w takiej sytuacji. Producent daje na ten wyrób 3 letnią gwarancję. Cena za jaką nabędziemy monitor to około 2000 PLN.

Urządzenia te nie są drogie a dają nam ochronę przed wieloma problemami. Ale nie wszystkie urządzenia są takiej jakości jak reklamuje je producent. Większość osób sądzi że awaryjny zasilacz jest tylko po to by dostarczyć naszemu komputerowi prądu jeśli jest awaria sieci elektrycznej. Nie ukrywam że jest to najważniejsze zadanie naszego komputera, ale spełnia on też wiele przydatnych funkcji. Nowoczesne zasilacze chronią nasz komputer przez skutkami wyładowań atmosferycznych oraz przed przeciążeniami. Jednak modele o słabych parametrach w żaden sposób nie spełnią naszych oczekiwań w stosunku do ochrony naszego komputera. Kolejna sprawa to to że najdroższe nie oznacza najlepsze. Czasem firmy ubezpieczają sprzęt który jest podłączany przez ich UPS-y i SA skłonne wypłacać duże odszkodowania jeśli zasilacza awaryjny nie spełni swej roli. Aby dobrać właściwy zasilacz dla siebie to trzeba dobrać taki który będzie miał mniej więcej dwukrotny zapas mocy. Moc takich zasilaczy jest podawana w woltoamperach czyli skrót VA. Jest to teoretycznie to samo co Wat czyli W ale chyba ładniej na obudowie wygląda jak napiszą 500VA niż 500W. Moc określana za pomocą VA to moc pozorna zaś ta w W to moc czynna. Sprzęt jaki podłączmy do sieci elektrycznej obciąża ja na trzy sposoby. Pierwsze obciążenie to obciążenie rezystancyjne – np. grzejnik, drugi to indukcyjne – silniki elektryczne, pojemnościowo – kompensatory mocy. W naszym przypadku jest to kombinacja wszystkich trzech obciążeń z przewagą indukcyjnego. Jak byśmy do UPS-a podłączyli grzejnik to moc czynna równa by była biernej i po sprawie. Jednak tak jak wspomniałem w komputerach jest mieszanina tych mocy. Skutkuje to Tm że komputer pobiera więcej mocy niż wykorzystuje, jednak współczynnik który to charakteryzuje zależy od konkretnego współczynnika. Jeśłi nasz komputer ma moc czynną 300W to jego moc pozorna może wynosić 400W a nawet 500W.

Wyróżniamy trzy rodzaje zasialczy UPS: off-line, Line-interactive i on-line. Pierwsza grupa podaje napięcie zasilające bezpośrednio na wyjście. Jak komputer pracuje to jednocześnie jest mu dostarczana energia oraz ładuje się akumulator. Jeśli napięcie zaniknie to następuje przełączenie na akumulator. Jednak podczas normalnej pracy gdy napięcie jest w sieci to UPS w żaden sposób go nie koryguje. Kolejna grupa to zasilacze on-line, są one najbardziej zaawansowane technologicznie i najdroższe. Zasilacz taki oddziela napięcie na wyjściu od tego na wejściu. Napięcie przechodzi przez wszystkie części zasilacza, jest stabilizowane i dopiero trafia na wyjście czyli do naszego komputera. Czasem do UPS-a możemy dokupić układ AVR który będzie nam stabilizował napięcie. W razie potrzeby urządzenie podnosi lub zmniejsza napięcie. Czas reakcji jak zaniknie napięcie wynosi najczęściej dwie milisekundy.

Hyper Transport 3.0
Technologia ta jest znana głównie przez użytkowników komputerów z procesorami AMD. Ale zastosowanie tego standardu jest znacznie szersze. Technologia ta jest rozwijana przez konsorcjum w którego skład wchodzi kilkadziesiąt firm. Historia tego rozwiązania sięga roku 2001 kiedy to zadebiutowała jego pierwsza wersja z przepustowością 12,8 Gb/s. Dwa lata później pojawiła się kolejna wersja która była dwu krotnie szybsza. Teraz AMD oferując procesory z rodziny Phenom powiększył tą wartość do 41,6Gb/s. Jednak to tylko założenie teoretyczne.

Intel QuickPath Interconnect
Jeszcze w zeszłym roku Intel opierał się na przestarzałej technologii FSB. W momencie jak na rynku pojawiły się nowe procesory Intela wymusiło to na firmie stosowanie magistrali QuickPath. Technologia ta ma przed sobą sporą przyszłość i jest bardzo rozwojowa.

PCI Express 2.0
Zadebiutowało 2 2004roku a inicjatorem całego pomysłu był Intel. Celem powstania tego interfejsu było zastąpienie przestarzałych portów ZGP oraz PCI które miały małą przepustowość i były mało uniwersalne. Omawiana technologia bazuje na liniach które łączą ze sobą dwa punkty, pierwsza odsłona interfejsu przesyłają dane z prędkościom rzędu 2,5Gb/s. Wyposażona była ona w 16 linni co powodowało że jednocześnie można było osiągnąć transfer 4GB danych. W wersji 2,0 prędkość ta została powiększona niemal dwukrotnie. Inną zaletą jest fakt iż wersja 2.0 może dostarczyć podłączonemu urządzeniu mocy na poziomie 300W natomiast wersja 1.0 tylko 75W. Zapowiedziano wprowadzenie interfejsu w wersji 3.0 który mam zapewnić prędkość do 8 Gb/s na jedną linię.

Display Port
Jest to rozwiązanie wspierane przez AMD oraz Intela a także inne firmy. Nazywane jest potocznie interfejsem wizyjnym. Składa się on z 4 linni z których każda może przesyłać dane z prędkościom 2,7Gb/s. Dla porównania DVI prędkość rzędu 3,7Gb/s. Dzięki najnowszemu rozwiązaniu możemy przesyłać obraz o lepszej rozdzielczości oraz lepszym odświeżaniu. W roku 2006 wprowadzono HDMI które jest zbliżone swymi parametrami do omawianego rozwiązania. Jedyną zaletą jest to iż rozwiązanie DisplayPort jest otwarte, czyli jego wprowadzeniu nie towarzyszą żadne opłaty licencyjne. Rzutuje to bezpośrednio na koszty produkcji.

HSDPA
Jest to ostatni interfejs jaki został nam do omówienia. Dzięki tej technologii telefony komórkowe mogą odbierać dane z prędkościom do 14,4 Mb/s. Nowsza wersja tego interfejsu to HSDPA+ w którym ma być dostępna prędkość na poziomie 42 Mb/s.

WirlessHD
Większość popularnych urządzeń znajdujących się w naszych domach takich jak kamery, odtwarzacze wideo czy telewizory muszą być połączone kablami. Jest to stosunkowo mało wygodne rozwiązanie. Dlatego kilaka firm z branży multimedialnej stworzyło konsorcjum WirelessHD. Miało one za zadanie stworzyć standard bezprzewodowej komunikacji między urządzeniami RTV. Na targach zaprezentowano już urządzenia posługujące się tym standardem, ale w chwil obecnej na rynku to prawdziwa żadkość.

FireWire 3200
Jest to rozwiązanie które powszechnie przyjęło się w kamerach cyfrowych. Obecnie króluje najnowsza wersja opatrzona cyfrą 800. Gwarantuje ona prędkość na poziomie 786Mb/s, co znacznie wyprzedza USB 2.0. Jednak wśród producentów komputerów interfejs ten nie zdobył większego uznania, znajduje się on w niewielkiej ilości produkowanych płyt głównych. Ale nie dotyczy to oczywiście komputerów firmy Apple która jest autorem tego interfejsu. Jakiś czas temu miała miejsce premiera interfejsu 3200 którego prędkość wzrosła czterokrotnie, to odpowiedz Apple na USB 3.0.

eSATA
Interfejs SATA który jest już na rynku ładnych parę lat zdobył uznanie wśród użytkowników, dlatego jego producent opracował nową technologię czyli eSATA. Port ten umożliwia podłączanie urządzeń zewnętrznych z prędkościom do 3Gb/s co jest porównywalne ze standardem SATA II. Jest to dużo lepsze rozwiązanie dzięki któremu możemy podłączyć np. zewnętrzny dysk do komputera i zapisywać oraz odczytywać z niego dane z dużo większą prędkościom niż oferuje to USB. Największym minusem jest fakt że eSATA nie może zasilać podłączanego urządzenia, musimy to zrobić za pomocą oddzielnego kabla co jest po prostu mało wygodne. Ale rozwiązanie tego problemu miało nastąpić w ubiegłym roku w tej chwili nie mam na ten temat żadnych informacji.

Serial ATA III
Obecnie wszystkie komputery oferują możliwość podłączenia urządzeń pracujących w trybie SATA II, ale niektóre z nich mają nawet wbudowany interfejs SATA III. Jego prędkość jest dwu krotnie większa od wersji II czyli wynosi około 6Gb/s. Co w rezultacie oznacza około 600MB/s. Został on zaprojektowany z myślą o najnowszych dyskach SSD.

Interfejsy
Są w każdym komputerze, począwszy od tak znanych jak USB a kończąc na takich o których zwykły użytkownik PC nie ma pojęcia. Przegląd zacznijmy od wspomnianego USB.

USB 3.0
Skrót ten oznacza Standard Universal Serial Bus i jego pierwsza wersja pojawiła się już w 1996 roku, autorami tego projektu było kilka firm m.in. IBM i Intel. USB w wersji 1.0 oferowało dwie prędkości pierwsza z nich nazywana Low-Speed miała prędkość 1,5Mb/s a druga Full-Speed – 12Mb/s. Na ówczesne czasy może to było i sporo ale już kilka lat później zaistniała potrzeba stworzenia czegoś szybszego bowiem prędkość oferowana przez obecną wtedy na rynku wersję był po prostu niewystarczająca, w dobie rozwoju aparatów cyfrowych i kamer. Dlatego już w 2000 roku pojawił się ten interfejs w wersji 2.0 z prędkościom 480Mb/s. Jaki widać prędkość przesyłu danych została zwiększona kilkadziesiąt razy dzięki czemu port ten funkcjonuje do dziś. Ale już kilka miesięcy temu na naszym rynku zadebiutował port w wersji 3.0 wychodząc naprzeciw coraz większym wymaganiom jakie stawia rynek. Prędkość najnowszej wersji jest blisko dziesięciokrotnie wyższa od wersji 2.0.

Wireless USB
Większość użytkowników kojarzy USB z połączeniem kablowym, tymczasem już od 6 lat został opublikowany interfejs USB bezprzewodowy. Idea miała pozwolić na podłączanie aparatu czy drukarki bez plątaniny kabli. Interfejs ten w skrócie nazywany jesr WUSB i ma przepustowość 480Mb/s w odległości do 3m w dalszej prędkość  ta spada czterokrotnie. Maksymalny zasięg to 10m. Pojawiły się zestawy składające się z huba który posiadał porty WUSB oraz kabel podłączany do komputera. Rozpowszechnienie nowego standardu idzie bardzo opornie.

Bluetooth 3.0

Standard ten został opracowany przz organizację o nazwie SIG w kórej skład wchodzi kilka koncernów z rynku komputerowego oraz Nokia. W założeniu standard ten miał zapewnić połączenie miedzy takimi urządzeniami jak komórki, drukarki, konsole itd. Ale rynek swoje  a plany swje i standard ten najlepiej przyjął się  w komórkach i sprzęcie z nimi związanym. Pierwsza wersja interfejsu Bluetooth pojawiła się w 2002roku z prędkościom 721kb/s. Ale był on bardziej wygodny w obsłudze niż popularne wtedy IrDA i wyparło to rozwiązanie z rynku. I tak dwa lata później pojawił się na rynku standard 2.0 który zapewniał przepustowość 2,1Mb/s. Następnie została ona powiększona do 3Mb/s dzięki technologii Enhaced Data Rate. Standard ten ze względu na zasięg dzieli się na trzy klasy, z czego najniższa oferuję łączność w odległości 1m, druga do 10m i ostatnia 100m. Ta o odległości najmniejszej posiada ogromnego plusa mianowicie zużywa bardzo mało energii podczas połączenia, co przy urządzeniach zasilanych bateriami jest szczególnie ważne.