Obecnie powoli kończy się era DVD. Teraz wdarły się na niego formaty HD i od kilku lat na nim królują. Zwykłe DVD oglądane na dużym telewizorze czy też wyświetlane są za pomocą projektora nie dostarczają już nam takich wrażeń. Oglądanie takich filmów na naszym komputerze może być równie ciekawe i na tym samym poziomie. Ale musimy spełnić kilka zasad by oglądanie było przyjemnością a nie mordęgom. Zaczynając od dobrania odpowiedniego monitora a kończąc na odtwarzaczu. Stosując program do odtwarzania filmów uzyskamy najtańsze rozwiązanie, aby dekodowanie obrazu i dźwięku odbywało się płynnie nasz komputer musi być wyposażony w procesor dwu min. rdzeniowy.

Oczywiście możemy tez zakupić stacjonarny odtwarzacz ale koszt takiego sprzętu jest dość duży. Używając odtwarzacy programowych nie musimy martwić się też o formaty bowiem poradzą sobie one z każdym formatem. Jak wiadomo materiał który został nagrany w technologii GD-DVD oraz Blu-ray ma dużo lepszą jakość. Tak dobrego obrazu nie uzyskamy na starej technologii DVD nawet jak posiadamy bardzo dobry telewizor z funkcjami poprawy obrazu. Filmy wysokiej rozdzielczości SA zapisywane za pomocą kodeka MPEG-2 ale nie koniecznie bowiem pojawiły się nowsze i bardzie efektywne takie jak AVC czy też MPEG-4. Odtwarzanie takich filmów dla komputerów1) nie jest zbyt proste, dlatego programy za pomocą których będziemy wyświetlać film muszą ograniczać zużycie zasobów komputera. Jeśli chodzi o odtwarzanie w rozdzielczości 1920×1080 to WinDVD odtwarza więcej klatek na sekundę. Ale program ten nie daje nam dostępu do filtru AVC. Zobaczmy czego dokładnie potrzebujemy w naszym PC aby móc oglądać filmy HD-DVD oraz Blu-ray. Tak jak wspomniałem wcześniej niezbędny jest dwu rdzeniowy procesor. Do tego napęd Blu-ray. Karta graficzna musi posiadać układ HDCP, który odpowiada za przesyłanie danych o wysokiej rozdzielczości. 99% kart które posiadają złącze HDMI posiada taką technologię. Ważne też byśmy posiadali telewizor działający z formatem HD-READY znaczy to że będzie on współgrał z naszą kartą graficzną. Jeśli chodzi o rynek odtwarzaczy programowych to wybór jest ogromny, a jeszcze rok temu mogliśmy korzystać wyłącznie z PowerDVD. Na sklepowych półkach pojawia się coraz więcej filmów nagranych w najnowszych technologiach, warto więc skorzystać z możliwości i odtwarzać filmy tego typu na naszym komputerze.

Linux jest to system operacyjny klasy UNIX, jednak UNIX to system płatny natomiast Linux jest darmowy i rozpowszechniany na zasadzie wolnego oprogramowania. Jest on tworzony przez użytkowników dlatego jest nowoczesny, wielozadaniowy do tego stabilny i bezpieczny. Systemy te są zazwyczaj rozpowszechniane na licencji GNU GPL. Gwarantuje ona użytkownikom swobodę mogą oni dowolnie rozpowszechniać oprogramowanie i modyfikować je. Poszczególne systemy mają różne nazwy np. Debian zatem linuks nie jest tak naprawdę systemem operacyjnym a jedynie jego jądrem. Jądro te wraz z oprogramowaniem dodatkowym tworzy właśnie dystrybucje o różnych nazwach.  Większość oprogramowania dla systemów klasy Linux jest darmowa ale zdarzają się i komercyjne. Jednak głównym celem programistów którzy pracują nad rozbudową dystrybucji jest to by system był darmowy i jego oprogramowanie też. Często zdarza się tak że oprogramowanie dostępne za darmo często jest lepsze od tego komercyjnego. Te zalety sprawiają że nad oprogramowaniem darmowym dla systemów Linux pracuje tysiące programistów na całym świecie. Coraz więcej producentów sprzętu dostosowuje swoje produkty tak by dobrze działały na nowym systemie. Linux zrobił wielką furorę wśród systemów operacyjnych które zarządzają serwerami internetowymi. Wiele dużych firm takich jak hotele a nawet jednostki wojskowe wykorzystuję ten system do swoich potrzeb.  W naszym kraju korzysta z niego Biuro Bezpieczeństwa Narodowego oraz Kancelaria Sejmu.  Linuxa możemy nabyć w postaci najróżniejszych dystrybucji. Jedne są przeznaczone dla zaawansowanych użytkowników inne dla amatorów. Dla początkowych można polecić system Debian oraz Mandrake. Instalacje oraz ich konfiguracja nie powinna być kłopotliwa.  W języku polskim występują różne odmian nazwy Linuxa pisane różnie, mimo tego że są używane one przez specjalistów wysokiego poziomu. Odmiana na Linux-a, Linuxem, Linuxie jest niepoprawna. Powinniśmy pisać Linux, Linuksa, Linuksie itp.  Użytkownicy często po pierwszej instalacji mają problemy z polskimi znakami. Jeśli wybierzemy coś źle podczas instalacji to możemy to później poprawić za pomocą programu lokale_config. Powinien on się standardowo znajdować w każdej dystrybucji Linuksa. Jeśli zainstalujemy środowisko graficzne to od razu powinniśmy mieć w nim polskie znaki zarówno w środowisku GNOME jak i KDE.

Według encyklopedii kolory to promieniowanie elektromagnetyczne o odpowiedniej długości i mieszczące się w przedziale od 350 do 700 nm. Promieniowanie to po dotarciu do oka jest zamieniane na impulsy mózgowe. Każdy kolor ma inną falę, te które mają poniżej 350nm są nazywane falami ultrafioletowymi (UV). Natomiast te które są wyższe od 700nm nazywamy podczerwonymi. Mówiąc o kolorach nie sposób nie wspomnieć o kole barw, jest to w pewnym sensie umowne pojecie, w kole czerwień i fiolet stykają się ze sobą. Teorię koła kolorów stosuje się w momencie tworzenia nowych kolorów oraz przy określaniu powiązań między kolorami. Na co dzień stosowane SA dwa systemy kolorów. Dla urządzeń takich jak telewizory, LCD, monitory stosujemy system RGB. Nazwa ta powstała z połączenia pierwszych liter nazw kolorów czyli Red, Green, Blue. Jeśli mówimy natomiast o kolorach na papierze, czyli np. czasopisma to obowiązuje tam system CMYK. On tak jak i jego poprzednik został utworzony z pierwszych liter kolorów: cyjan, Magenta, yellow, Black. System ten nadaje się lepiej do przedstawiania barw na dokumentach drukowanych.  Podsumowując ze względu na sposób wyświetlania tryb RGB stosujemy do tworzenia obrazów w urządzeniach elektronicznych a system CMYK wtedy gdy drukujemy. Sprawdzamy jak monitor komputerowy wyświetla kolory. Jeśli obejrzymy któreś z tych urządzeń za pomocą szkła powiększającego to zobaczymy że ekran składa się z punktów, można je podzielić na zielone, czerwone i niebieskie. Rozłożenie tych punktów w całości tworzy obraz który oglądany z pewnej odległości. Wtedy nie widać punktów a jednolitą całość. W ten sposób, wykorzystując niedokładność oka ludzkiego tworzony jest kolorowy obraz który składa się tylko z trzech kolorów.  Punkty te jednak mogą świecić z różną częstotliwością, a jest ich 256. Gdy na rynku królował Windows 3.11 i monitory wyświetlały tylko 256 kolorów to określono bezpieczne kolory przeglądarki. Aby zapisywać kolory na stronach WWW stosuje się nazwy kolorów zapisywane w systemie szesnastkowym.  Używamy go zarówno w dokumentach html jak i w arkuszach stylu CSS.  Trend kolorów które były wyświetlane na stronach WWW nadała kilka lat temu przeglądarka Netscape, jako lider rynku w tamtych latach. Wtedy to zdefiniowano 140 nazw kolorów zaczerpniętych z języka angielskiego.  Możemy je stosować Zamienie z tymi zapisanymi w systemie szesnastkowym.  Większość przeglądarek potrafi odczytać kolory zapisane w ten sposób.  Najnowsze standardy jednak zalecają stosowanie notacji szesnastkowej. Wielu webmasterów zadaje sobie pytanie ilu kolorów należy użyć na stronie WWW. Jeśli zastosujemy za dużo kolorów to strona będzie wyglądała mało profesjonalnie a dla oczu będzie męcząca.

Najprostszy i najsolidniejszy dla małych sieci. Twórca tego systemu była w 1977 roku firma Datapoint Corporation i chociaż nigdy nie uznano go za międzynarodowy standard, zajmowało sie nim tak wielu dostawców, _e stał się stabilnym, zrozumiałym systemem z szerokim zapleczem serwisowym. U_ywa protokołu kontrolującego dostęp do sieci podobnego do IEEE (Institute of Electrical and Electronics Engineers) 802.4. Podstawowa zaleta ARCnetu jest to, _e jest tani oraz bardzo trwały. Przy prawidłowej konfiguracji ARCnet toleruje rozłączenia, przerwy w kablach, a wadliwe albo uszkodzone okablowanie równie_ nie powoduje większego zamieszania. W istocie system zmienia konfiguracje automatycznie tak, aby _adne przerwy, odłączone stacje ani inne anomalie nie wpływały na prace całosci. Słaba strona ARCnetu sa jego parametry. Wersja, która stała sie standardem pracuje z predkoscia 2,5Mbitów/s. W pojedynczej sieci mo_e byc tylko 255 adresów. Oznacza to, _e siec nie mo_e się składać z więcej ni_ 255 komputerów, dopóki nie połaczy sie dwóch oddzielnych sieci za pomocą rozgałęźnika (routera) lub serwera z dwiema lub wiecej kartami ARCnetu. Istnieją dwie niestandardowe wersje ARCnetu, które zaprojektowano by poprawić osiagi wersji standardowej. Jedna z nich osiągająca prędkość 20Mbitów/s i posiadająca 2047 adresów, jest dziełem Datapointu. U_ywa ona tego samego kabla co wersja 2,5 Mbitowa. Druga to TCNS zaprojektowana przez Thomas Conrad Corporation . W tym systemie wykorzystywane sa swiatłowody, podwójne skretki lub kable współosiowe, a maksymalna prędkość to 100Mbitów/s. Podstawowe reguły dotyczące budowania sieci typu ARCnet:

1. Nale_y u_ywac kabli współosiowych typu RG-62 A/U.

2. Całkowita długosc przewodów pomiedzy skrajnymi punktami sieci nie mo_e przekraczac 6500m.

3. Nie mo_na przydzielac do pojedynczej sieci wiecej ni_ 255 stacji (rozgałezniki umo_liwiaja przyłaczenie drugiej odseparowanej sieci).

4. Najdłu_szy kabel pomiedzy pasywnym rozgałeznikiem a komputerem (lub aktywnym rozgałeznikiem) musi byc krótszy ni_ 35m.

5. Najdłu_szy kabel pomiedzy aktywnym rozgałeznikiem a komputerem (lub drugim aktywnym rozgałeznikiem) musi byc krótszy ni_ 650m.

6. Miedzy dwoma pasywnymi rozgałeznikami musi znalezc sie jeden aktywny.

7. Je_eli siec składa sie tylko z dwóch komputerów to aktywne rozgałezniki nie sa potrzebne, o ile przewód łaczacy stacje jest krótszy ni_ 650m.

8. Nie wolno tworzyc petli.

9. Wszystkie nieu_ywane połaczenia na pasywnych i aktywnych rozgałeznikach powinny byc zakonczone dopasowaniem o wartosci 93.
ARCnet jest typem sieci nazywanej szyna ze znacznikiem. Taki schemat traktuje stacje sieciowe tak, jakby tworzyły one pierscien (ARCnet jest fizycznie dowolnym drzewem, ale logicznie pierscieniem). Komputer mo_e nadac wiadomosc tylko gdy jest w posiadaniu znacznika. Znacznik to specjalna przesyłka przekazywana w pierscieniu po kolei ze stacji do stacji. Kolejnosc przekazywania znacznika jest ustalana według rosnacych adresów stacji. Kiedy znacznik dociera do komputera o najwy_szym adresie, ten posyła go do stacji o adresie najni_szym. Jesli siec rozpoczyna prace lub znacznik zostanie “zgubiony” przez awarie jednego z komputerów w sieci, stacja o najwy_szym adresie puszcza w obieg nowy znacznik.

Każdy z plików znajdujących się na naszym komputerze posiada meta dane, najprościej mówiąc są to informacje o danym pliku. Często też nazywa się je danymi na metadanych. Jeśli pliki umieszczamy w Internecie to dane o nas jako autorach pliku także udostępniamy. Mimo że na przykład będzie to tylko zdjęcie. Najczęściej meta dane te są dopisywane przez program w którym tworzymy taki plik. Informacje te są z grubsza ukryte ale mogą zostać odczytane bez większych problemów, a często tym samym naruszyć naszą prywatność.  W meta danych znajdują się informacje o pliku, mówiące naszemu systemowi jaki programem ma być otworzony oraz co to za plik. Można powiedzieć ze są to etykiety doklejane do plików na których znajdują się o nim dane i o autorze. Istnieje wiele typów metadancyh, ale nie o tym chciałem napisać. Jako zwykli użytkownicy komputerów mamy dostęp do takich danych i często je tworzymy w nieświadomy sposób. Najbardziej widocznymi meta danymi są informacje o katalogach. Widzimy w nich rozmiar, nazwy plików jakie zawiera. Wyszukiwarki internetowe gromadzą meta dane ze stron, następnie je przetwarzają i umożliwiają nam znalezienie określonej witryny po słowach kluczowych itd. Dane te najczęściej dołączane są do plików ale może się zdażyć że będą stanowiły odrębne pliki. Aby odczytać meta dane znajdujące się w pliku graficznym a mówiąc szczegółowo w zdjęciach to wystarczy standardowy Eksplorator Windows. Do odczytu meta danych które zostały zapisane przez nasz aparat cyfrowy podczas robienia zdjęcia możemy użyć PhotoMe. Program ten wyciąga ukryte informacje z plików graficznych. Możemy tez odczytać meta dane z dokumentów Word i innych biurowych. Znajdziemy tu dane osobowe autora, informacje o poprzednich wersjach pliku itp. Dane te mogą naruszyć naszą prywatność gdy dostana się do Internetu. Możemy je usunąć za pomocą programu o nazwie Metadata Removal Tool. Metadane są także dołączane do plików multimedialnych., często jest to odzwierciedlenie tego co byśmy przeczytali na okładce płyty z filmem czy muzyką.

Termin ten w skrócie można zrozumieć jako cyfrową telewizję naziemną. Format ten wyprze bez wątpienia stosowany obecnie system nadawania – telewizję analogową. Format cyfrowy jest stosowany powszechnie w wielu krajach europy, jeśli chodzi o nasz kraj to testy już trwają i wielu użytkowników w rejonie większych miast może oglądać telewizję nowej jakości. Możemy skusić się na zakup najprostszego tunera w cenie około 150zł. Telewizja przesyłana metodą cyfrową ma być bardziej odporna na zakłócenia. Szczególnie będzie można to zauważyć w domach które znajdują się w dalszej odległości od nadajnika, gdzie sygnał jest słaby. Standardowa telewizja emituje obraz składający się z 625 lini, cyfrowa ma prawe dwa razy więcej.  Transmisja cyfrowa pozwala także na wprowadzenie płatnego dostępu do kanałów. Poza tym technologia ta umożliwia transmisję danych zatem może ona być wykorzystana do przekazu Internetu. Nowa telewizję możemy odbierać za pomocą starej anteny, nie musimy też wymieniać kabla łączącego telewizor z anteną. Sygnał nadawany w tej technologii musimy odkodować, służy do tego specjalny tuner TV.  Tuner ten ma za zadanie zdekodować obraz ponieważ będzie on nadawany w systemie MPEG-4. Niektóre telewizory posiadają wbudowany dekoder MPEG-2, więc nie będą one mogły pracować z technologią DVB-T w naszym kraju. W przypadku takiego telewizora wprawdzie istnieje możliwość dokupienia trans kodera za około 250zł. W przypadku komputerów nie ma takiego problemu bowiem sygnał jest dekompresowany za pomocą programów.  Jeśli chodzi o odbiór telewizji cyfrowej na komputerach to jest duży wybór tunerów, są one produkowane jako karty rozszerzeń oraz jako małe urządzenia podłączane do portu USB, są one wielkości pendrive. Jak to działa? Sygnał jest wysyłany z nadajnika ale wcześniej obraz i dźwięk jest dekodowany kodekiem MPEG-4. Razem z obrazem są też przesyłane dodatkowe dane najczęściej informacyjne.  Odbiór telewizji cyfrowej to tylko dekompresja i dostarczenie obrazu i fonii na ekran monitora lub komputera.